<بسم الله الرحمن الرحيم>

بیانیه حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی مد ظله العالی

بمناسبت سالروز شهادت امام صادق علیه السلام

غرض از آفرينش عالم و آدم، معرفت و عبادت خداوندى است كه آيات علم و قدرت و حكمت بى انتهاى او در تمام كائنات نمايان است، و نظم حاكم بر جهان از تركيب يك ذرّه تا هزاران كهكشان گواه وحدانيّت او است.

و بعثت تمام انبيا براى اين است كه عقل آدمى را به علم، و اراده او را به ايمان، و روح او را به مكارم اخلاق، و اعمال او را به خير و صلاح هدايت كنند، و نظامى قائم به قسط و عدل با اجراى احكام خداوندى كه آسمان و زمين را به عدل به پا داشته به وجود آورند، و آن غرض از خلقت و آن هدف از بعثت به وجود كسى ميسّر شد كه اصول و فروع اسلام را كه حاصل رسالت فرستادگان خدا از آدم تا خاتم است از مبدأ تا معاد و از طهارت تا ديات به بشريّت آموخت، و آفاق افكار رابه انوار علم و حكمت كتاب و سنّت منوّر كرد.

عامّه و خاصّه به علم و اجابت دعاء او كه دو علامت امامت است اعتراف كردند، و اعلام علماى اسلام شهادت دادند كه آنچه بشر به علم آن تا روز قيامت محتاج است در كتاب او است.

خاتم انبياء او را صادق ناميد، و اسم او به روايت امام زين العابدين (عليه السلام) نزد اهل آسمان صادق است .

خداوندى كه فرموده { يا ايّها الذين آمنوا اتقوا الله و كونوا مع الصّادقين } چنين صادقى را حجّت خود قرار داده است .

اول امام اهل سنت، مالك ابن انس مى گويد: <چشم من افضل از جعفر بن محمّد در فضل و علم و ورع نديده است> . و ابو حنيفه او را اعلم الناس دانسته، و از امام مالكيه نقل شده است كه بر قلب بشرى افضل از او در علم و عبادت و فضل و ورع خطور نكرده است.

سعادتمند مردمى كه پيرو صادقى باشند كه صادق آل محمّد (صلوات الله عليهم اجمعين) است .

ابن شهرآشوب در (مناقب) و قطب راوندى در (خرائج) از مفضّل بن عمر روايت كردند كه :

< با أبى عبدالله جعفر بن محمّد (عليه السلام) مى رفتيم، به زنى برخورديم كه گاوى مرده در مقابلش بود، و آن زن و كودكانش گريه مى كردند. آن حضرت از سبب گريه آن زن و طفلانش پرسيد. گفت: اين حيوان وسيله معيشت من و طفلانم بود، و اكنون در كار خود متحيّرم كه چه كنم؟ فرمود: مى خواهى خدا او را براى تو زنده كند؟ آن زن گفت: آيا با اين مصيبت مرا مسخره مى كنى؟ دعائى خواند و پاى خود را به آن حيوان زد، گاو به سرعت سرپا ايستاد، آن زن گفت : به پروردگار كعبه، او عيسى بن مريم است. آن حضرت به ميان مردم رفت تا كسى او را نشناسد > .

كسى كه از قدمش اعجاز نـَفَس عيسى ظاهر مى‌شود و نـَفَسش حيات ابد به آدميّت مى‌بخشد و مذهبش صراط مستقيمى است كه انبيا و مرسلين و شهدا و صدّيقين و عباد الله الصّالحين به آن متنعّمند، روز شهادتش روز مصيبت اسلام و مسلمين است.

وظيفه كسانى كه مشرّف به شرف مذهب جعفرى هستند آن است كه در روز شهادت آن حضرت به پا خيزند، و در هيئآت عزادارى به شوق زيارت آن قبر ويرانه كه كنز مخفى خدا در آن آرميده، بر سر و سينه زنند، و به ناله هاى جانسوز به ياد آن امام مظلوم و پيكر مسموم و مرقد مهدوم، مشمول دعاى آن حضرت شوند كه فرمود: < اللّهم ارحم الصّرخة التى كانت لنا > .

خوشا به حال آن دسته هاى عزادارى كه با آن ناله ها، به دعاى او رحمتى نصيبشان شود كه خداوند متعال فرمود: { و رحمة ربّك خير ممّا يجمعون } . <فعلى الأطائب من اهل بيت محمد وعلي صلي الله عليهما و الهما فليبك الباكون> { انا لله و انا اليه راجعون }

بسم الله الرحمن الرحیم

در زیر مطلبی جالب خواهید خواند که شاید برایتان کمی تازگی داشته باشد و بعد از خواندن این مطلب مقایسه ای خواهیم داشت و بعد از آن هم التماس دعا از شما .

زمانیکه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم ، مسجد النبی را بنا کرد برای هر یک از اصحاب خانه ای در اطراف مسجد ساخته شد و در خانه ها به مسجد باز می شد .

پس از مدتی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از طرف خدا به اصحاب امر کرد در خانه هایشان را که به مسجد باز می شد مسدود کنند جز در خانه علی علیه السلام .

برخی از اصحاب برای ورود به مسجد در کوچکی باز به مسجد باز کردند . مجددا رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دستور داد درهای کوچک نیز بسته شود جز در کوچک خانه ابوبکر.

(معالم المسجد النبوی الشریف، خالد محمد حامد، ص 111 و سمهودی در وفاء الوفا ، جزء 2 ، ص471)

در صحیح بخاری در رابطه با خَوخَة (درب کوچک ، روزنه) ابوبکر روایتی آمده است که :

سرانجام رسول خدا صلی الله علیه [وآله] و سلم فرمود : درها و خَوخَه ها بسته شود مگر خَوخَة ابوبکر .

(صحیح بخاری ، کتاب الصلاة ، باب الخوخة والممرّ فی المسجد 8/ح466)

خانه ابوبکر در غرب مسجد ، مقابل خانه پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بوده است . در زمان حکومت عمر مسجد النبی را توسعه دادند و خانه ابوبکر ضمیمه مسجد شد و خوخه ابوبکر را به محاذی خوخه قبلی منتقل کردند و هر چه مسجد توسعه یافت خوخه را به قسمت غرب مسجد منتقل کردند و سرانجام آن خوخه را یکی از دربهای مسجد قرار دادند !!

هم اکنون در غرب مسجد النبی ، در کنار باب السلام (درب شماره1) یک در بنام باب الصدیق!! (درب شماره2) مقابل حجره پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم وجود دارد .

از طرف داخل مسجد بالای این در که آنرا باب الصدیق نامیده اند تابلویی نصب شده است و روی آن با خط زیبا و بسیار درشت نوشته است «هذِهِ خَوخَة سَیّدِنَا اَبی بَکرِ الصِّدیق رَضِی اللهُ عَنه»

این خَوخَه (درب کوچک) حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه است .

در تاریخ «مسجد النبوی الشریف» ص 145 جریان خوخه ابوبکر را نقل کرده ، سپس می گوید :

خوخه ابوبکر محافظت و تثبیت شده است و منظور از حفظ و ابقاء این اثر ، حفظ یاد و خاطره ابوبکر است، منظور این است که معلوم باشد ابوبکر در بین اصحاب دارایچنین امتیازی بوده و پیامبر اکرم صلی الله علیه [وآله] و سلم به او عنایت داشته است . [!!!؟؟]

اعجاب انگیز تر از همه اینکه برخی از آنان خوخه ابوبکر را شاهد صلاحیت او برای خلافت و تمایل رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم برای جانشینی او از آن حضرت دانسته اند .

(وفاء الوفا ، جزء 2 ، ص 472 و 473)

آری، الغریق یتشبث بکل حشیش : شخصی که در حال غرق شدن است به هر علفی چنگ می زند !

خوخه ابوبکر حتی با تغییر محل آن می ماند اما ...

جای بسی تأسف است که خوخه ابوبکر با اینکه محل اصلی خود را از دست داده است باید در محل جعلی و دروغی ، آن هم روی تابلو در داخل مسجدالنبی ، جلوی دید مسلمانان ، ابقاء و حفظ شود و از اینکه جعلی و دروغ است و چنین نوشته ای در آنجا بدعت است ، چشم پوشی و صرف نظر شود .

اما درب خانه علی علیه السلام که در جای اصلی خود باقی است و از اول به حکم پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم ابقاء شده است ، نباید معلوم باشد، نباید نام و اثری از آن بجا بماند .

در «وفاء الوفا» سمهودی جزء 2 ، ص 474 حدود 15 روایت از کتابهای خودشان مانند : احمد، نسائی ، حاکم و غیر اینها آورده است که :

قال رسول الله صلی الله علیه [وآله] و سلم : سدوا الابواب الا باب علی و انی والله ما سددت شیئا و لا متحته و لکن امرت بشیء فاتبعته .

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و سلم دستور داد تمام دربهایی که به مسجد باز می شد بسته شود جز درب خانه علی علیه السلام . (با یاری خداوند قسمتهایی از این احادیث را بصورت پستی مجزا خواهم نوشت) .

آری این از حکمت و دور اندیشی پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است که اجازه دادند که خوخه ابوبکر در کنار درب خانه علی علیه السلام باز بماند . زیرا اگر خوخه ابوبکر نیز بسته می شد در قضیه بسته شدن دربها تا این اندازه تفاوت بین علی علیه السلام و ابوبکر محسوس نبود . لذا می گفتند خوخه ابوبکر هم مانند بقیه خوخه ها بسته شده است . مانند اینکه درب خانه علی علیه السلام با خوخه بسته شده دیگر صحابه - بصورت خاص -  مقایسه نمی شود .

اما قضیه به این ترتیب بود که باید درب خانه مولی الموحدین علی علیه السلام با روزنه ای که از خانه ابن ابی قحافه به مسجد باز می شد مقایسه گردد تا در این مطلب هم قدر و منزلت علی علیه السلام همچون قضیه ابلاغ آیات سوره برائت حجت دیگر برای آنان باشد که به بهانه های واهی سعی در تبیین دروغین این مطلب دارند که ابوبکر از علی علیه السلام برتر است . پس ... !

آری سعی کرده اند خوخه ابوبکر را بزرگنمائی کنند و درب خانه علی علیه السلام را کوچکنمائی . در حالی که اینان از روایاتی که در کتب معتبرشان درج گردیده - که ان شاء الله در پستهای بعدی متذکر آن خواهم شد - غافلند .

یریدون لیطفئوا نورالله بأفواههم والله متم نوره (سوره صف آیه۸)

                                                                             التماس دعا

بسم االله الرحمن الرحیم

در این نوشتار سعی شده است تا مطلبی عنوان گردد که بار دیگر پرده ای از نیت ناپاک عده ای در صدر اسلام برداشته شود . همانها که بذر نفاق را در بین این امت پاشیدند و سبب خفت و خواری اسلام شدند

 ( و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون)

و طبق معمول سعی شده است تمامی مصادر این مکتوب از کتب معتبر اهل سنت انتخاب شود .

در سنن ترمذی و ابن ماجه و دارمی و مسند احمد بن حنبل و سنن ابو داود در باب «لزوم السنة» از «کتاب السنة» از قول پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ، چنین آمده است :

این را بدانید که بر من قرآن نازل شده و بهمراه آن همانندش سنت می باشد. آگاه باشید دور نیست مردی که شکمش سیرشده ، راحت بر جایگاه خود تکیه داده بگوید : تنها قرآن را دریابید و هر چه را که در آن حلال دیدید حلالش بدانید و آن چه را که حرام یافتید حرام و ناروایش بشمارید .

در سنن ترمذی حدیث مزبور چنین ادامه می یابد :

در حالی که بی گمان هرچه را که رسول خدا حرام کرده است مثل آن است که خدا حرام فرموده است .

در سنن ابن ماجه آخر کلام فوق چنین آمده است :

همانند حرام خدا است .

در مسند احمد بن حنبل از مقدام بن معدی کرب روایت شده است که :

رسول خدا [صلی الله علیه و آله و سلم] در جنگ خیبر چیزهایی را حرام کرده سپس فرمود : دور نیست که بعضی از شما در مقام تکذیب من برآمده در حالی که راحت بر بالش خود تکیه داده است حدیث مرا بر او بخوانند و او بگوید : میان ما و شما کتاب خدا وجود دارد ، آنچه را که در آن حلال یافتیم روایش خواهیم داشت و هر چه را که حرام دیدیم حرامش خواهیم شمرد . آگاه باشید که آنچه را که پیغمبر خدا حرام کرده ، مثل آن است که خدا حرام فرموده است .

در سنن ترمذی و ابن ماجه و مسند احمد و نیز ینن ابوداود از قول عبیدالله بن ابی رافع از پدرش آمده است که رسول خدا [صلی الله علیه و آله و سلم] فرمود :

آگاه باشید ، نبینم یکی از شما را ، خوش بر مسند خویش تکیه داده ، امری را که من به انجام آن دستور داده یا از آن نهی نموده ام بر او عرضه کنند و او بگوید : نمی دانم! من آنچه را که در کتاب خدا ببینم عمل می کنم!!

جمله آخر حدیث بالا در مسند احمد چنین آمده است :

من این را در کتاب خدا ندیده ام!!

در سنن ابو داود «کتاب خراج» از قول «عرباض بن ساریه» آمده است که گفت :

ما با پیغمبر وارد خیبر شدیم در حالی که چند نفر از اصحاب ، رسول خدا را همراهی می کردند . رئیس خیبریان که مردی سخت خشن و عصبانی به نظر می رسید قدم پیش گذاشت و گستاخانه به رسول خدا گفت :

ای محمد ! این درست است که حیوانات ما را بکشید و میوه های ما را بخورید و زنان ما را آزار برسانید ؟!

پیغمبر خدا [صلی الله علیه و آله و سلم] از این موضوع سخت خشمگین شدند ، پس رو به «عبدالرحمن بن عوف» کرده و فرمود :

بر اسبت سوار شو و در میان مردم فریاد برآور که بهشت جز به مومنان روا نباشد و بگو مردم برای ادای نماز جمع شوند . عرباض می گوید :

مردم از گوشه و کنار برای ادای نماز و شنیدن سخنان پیغمبر جمع شدند و با رسول خدا نماز گزاردند . سپس پیغمبر خدا برخاست و چنین فرمود : آیا بعضی از شما ، درحالی که راحت بر بالش خود تکیه داده است می پندارد که خداوند چیزی را حرام نکرده است مگر آنچه را در قرآن است ؟ آگاه باشید که من شما را پند داده و به انجام اموری امر ، و از انجام کارهایی نهی کرده ام که همه آنها بمنزله قرآن است یا بیشتر از آن (اهمیت داشته و لازم الاجراست) ...

در مسند احمد بن حنبل از قول ابو هریره آمده است که رسول خدا فرمود :

نبینم یکی از شما را که چون حدیث و سخن مرا بر او عرض نمایند ، او راحت بر جایگاه خود تکیه داده بگوید : در این امور از قرآن برایم بخوانید !!

در مقدمه سنن دارمی از حسان بن ثابت انصاری روایت شده است که گفت :

همانطور که جبرئیل قرآن را بر پیغمبر نازل می کرد سنت را هم بر آن حضرت فرود می آورد. «کان جبریل ینزل علی رسول الله بالسنة کما ینزل علیه بالقرآن» .  

حال به قرینه های تاریخی چشم بدوزیم تا حکمت این سخن معلوممان شود .

ذهبی نقل می کند که:

پس از آن که ابوبکر به حکومت رسید مسلمانان و صحابه را جمع کرد و گفت : شما از پیامبر حدیث نقل می کنید و البته در این مورد با هم اختلافهائی دارید و پیدا خواهید کرد . بطور مسلم بعد از شما مردم به اختلافهای بزرگتری خواهند افتاد .

(((بنابر این از رسول خدا هیچ چیز نقل نکنید)))

هر کس از شما سوالی کند بگوئید : در میان ما و شما قرآن است . حلال آن را حلال بشمارید و حرامش را حرام بدانید .

(شمس الدین ذهبی : تذکره الحفاظ ۱/۳-۲ چ هند)

جلال الدین عبدالرحمن سیوطی، یکی دیگر از علمای سرشناس اهل سنّت در کتاب « تنویر الحوالک فی شرح موطّأ مالک» به نقل از عروة بن زبیر می­نویسد:
« عمر بن خطاب، خلیفه دوم، وقتی در مورد نگارش و جمع­آوری احادیث پیامبر با اصحاب آن حضرت مشورت کرد، همه او را به این امر مهم تشویق کردند، امّا وی همچنان در تردید بود. او یک ماه در فکر و اندیشه بود و از خداوند راه خیر طلب می­کرد. یک روز ارادة خداوند چنین تعلق گرفت و عمر گفت:«همان طوری که می­دانید، قبل از این، سخن از کتابت حدیث پیامبر می­گفتم، ولی بعد دریافتم جمعی که به دنبال این کار رفتند، کتاب خدا را فراموش کردند. سوگند به خدا ! من هرگز این کار را نخواهم کرد». به همین سبب، او از تصمیم خود مبنی بر جمع­آوری حدیث پیامبر، منصرف شد.»

(ادوار فقه و کیفیت بیان آن، محمد ابراهیم جنّاتی، ص38)

قرظة بن کعب انصاری، یکی از اصحاب برجستة پیامبر، می­گوید:

وقتی خلیفة دوم، من و عماریاسر و ... را به عنوان کارگزار از مدینه به سرزمین عراق می­فرستاد، تا منطقة «صرار» ما را بدرقه کرد. بعد گفت: آیا می‌دانید به چه منظوری شما را تا اینجا مشایعت کردم؟ گفتیم: حتماً قصد تکریم ما را کردی. گفت: درست است، امّا کار مهم‌تری هم با شما داشتم و آن، این است که باید بدانید، شما به یک شهری می­روید که مردمان آن سخت با قرآن انس گرفته­اند و همواره در منازل و مجالس قرآن زمزمه می­کنند، آوایی همانند آوای زنبور عسل از خانه­هایشان به گوش می­رسد. بنابراین، وقتی آنجا وارد شدید، با ذکر احادیث، آنها را از قرائت قرآن غافل نکنید و من، شما را در این کار حمایت خواهم کرد. قرظة در ادامه می‌گوید: ما نیز چنین کردیم و در مدت اقامت و مأموریت خود در عراق، مردم را به حال خویش واگذاشتیم و حدیثی از پیامبر نگفتیم.

(تذکرة الحفاظ، ج 1، ص12)

و یا وقتی از من حدیث خواستند، در جواب گفتم: خلیفه، مرا از نقل حدیث منع کرده است.

(جامع بیان العلم، یوسف بن عبدالبر، ریاض، دار بن جوزیه، ج2، ص998)

و تعدادی دیگر از یاران امام علی7 مانند: حجر بن عدی، رشید هجری و میثم تمّار به سبب نقل حدیث و مناقب اهل بیت: به دار مجازات آویخته شدند که به شرح حال هر یک از آنها می توانید مراجعه نمائید .

در صحیح بخاری هفت روایت با اندک تفاوتی نقل شده است که :

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم در آن بیماری فرمود : بیائید و کاغذ و دواتی بیاورید تا چیزی برای شما بنویسم که بعد از آن هرگز گمراه نشوید . عمربن خطاب گفت : درد بر رسول خدا غلبه کرده است [یعنی هزیان می گوید] و کتاب خدا نزد ما موجود است و همان مار ا کفایت می کند ((حسبنا کتاب الله)) .

مصادر این حرف زشت و جاهلانه و منافقانه که از حرف رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم جلوگیری نمود در معتبر ترین کتاب بعد از قرآن نزد اهل سنت (صحیح بخاری) عبارت است از :

1-     کتاب «العلم» باب کتابة العلم ، ص 25 ح 114

2-     کتاب «الجهاد و سیر» باب جوائز الوفد ص 504 ح 3053

3-     کتاب «الجزیة و الموادعة» باب اخراج الیهود ص 527 ح 3168

4-     کتاب «المغازی» باب مرض النبی و وفاته ص 754 ح 4431

5-     کتاب «المغازی» باب مرض النبی و وفاته ص 754 ح 4432

6-     کتاب «المرض» باب قول المریض ، قوموا عنی ص 1004 ح 5669

7-     کتاب «الاعتصام بالکتاب و السنة» باب کراهة الاختلاف ص 1266 ح7366

آیا این است روش کسانی که خودشان و بزرگانشان را از اهالی سنت می نامند ؟!!

 والحمد لله رب العالمین